Ode aan 2018

:-:-):-):-)

1 januari 2018

“Wat zijn jouw goede voornemens?” vraagt Tom
“Ik doe niet aan voornemens,” antwoord ik.
“Oke, dan stel ik de vraag anders, wat zou jij willen bereiken dit jaar?”
“Ik wil aan mijn carrière werken en misschien wel mijn master gaan halen.”
“Nou dan kunnen wij bij deze een derde wel uitsluiten,” lacht Tom
“Dat denk ik ook. Bij de vorige zwangerschappen was ik negen maanden ziek, daar heb ik echt geen zin in. Ik heb het ziekenhuis wel even genoeg gezien! Jij wilt altijd een groot gezin, hoe denk jij erover?”
“Ik denk dat wij de knoop moeten doorhakken. Wij hebben allebei drukke banen en wij hebben twee gezonde kinderen. Eigenlijk ben ik wel blij dat ze eindelijk wat zelfstandiger beginnen te worden.”
“Ja, inderdaad!”

7-1-2018, 6:00 ‘s morgens

Ik voel mij misselijk en ga naar de badkamer.
Heb ik wat verkeerds gegeten gister? Nee, het is een ander soort misselijkheid. Dezelfde misselijkheid die ik had toen ik zwang……. Nee dat kan niet… ik moet over vier dagen pas ongesteld worden.
Ik weet dat ik in de kast nog een test heb liggen en gebruik de test om een zwangerschap uit te kunnen sluiten. In nog geen 10 seconden verschijnt er een dikke streep, bijna donker paars..
Huh? Hoe kan dit nou?
Zou de test overtijd zijn? Kan een test ook een vals positief resultaat geven? Aan de andere kant….ik doe de test omdat ik misselijk ben.
Er is geen twijfel over mogelijk.. de test vertelt mij dat ik zwanger ben.
Ik maak Tom wakker: “Tom, ik ben zwanger,” en overhandig hem de test. “Hoe kan dit nou weer?” “Ja, dat weet ik ook niet.” Tom is een beetje in shock.
Er gaan allemaal gedachten door mij heen. Hoe ga ik dit doen met mijn werk? Straks word ik weer zo ziek. Ik vind twee kleine kinderen al zwaar, laat staan drie! Oh, die slapeloze nachten komen er weer aan.

Maar langzaam beginnen er steeds leukere gedachten op te borrelen. Wow, drie kinderen! Wat een rijkdom. Wat schattig om straks weer een klein baby’tje in mijn armen te mogen sluiten. Ik denk aan vrienden van ons waarbij de laatste IVF poging eindigde in een miskraam en besef mij hoe dankbaar wij mogen zijn. Een meisje erbij zou wel leuk zijn, hoewel een jongetje ook fantastisch zou zijn. Ach, het maakt mij niet uit.

24 januari 2018

Misselijk. Ik. ben. zo. misselijk. Ik geef soms wel veertien keer per dag over. Mijn kantoor op het werk zit gelukkig tegenover een wc. Ik vind mijn werk te leuk om niet te komen.
Ik loop bij echopraktijk de Schoot  in Haarlem binnen. Vandaag krijg ik een echo omdat ik wat bloed verlies. Tussen Elinde en Julian heb ik een miskraam gekregen die ook zo begon. Ik bereid mij daarom ook voor op slecht nieuws.
“Kijk, hier zie ik een mooi kloppend hartje,” zegt de echoscopiste. Ik kijk naar het scherm zie inderdaad een klein bolletje snel bewegen. Een geluksgevoel overspoeld me. Ik word moeder van drie kinderen! De echoscopiste kijkt nog even verder en is het vruchtje aan het opmeten, totdat ze zegt: “Kijk, daar zit er nog een.”
Met grote ogen kijk ik naar het scherm en zie inderdaad nog een kloppend hartje.

Oke….vier kinderen…Hoe ga ik dit doen?! Hoe gaan wij dit doen?! Vier kinderen passen niet eens in de auto en wij komen ook een slaapkamer te kort. Moet ik nu zo’n bakfiets, waar ik een aversie voor heb? Hoe gaan wij nu ’s winter met het vliegtuig naar de zon? Hoe kan ik mijn aandacht verdelen over vier kinderen?
Eenmaal in de auto bel ik Tom. “Wat is er? Ik ben aan het presenteren. Is het niet goed?” vraagt hij.
“Jawel, iets te goed…. Het zijn er twee…”
“Wat?!”
“Echt waar.”
“Ik kom zo naar huis,” zegt hij en hangt op.

Twee uur later komt hij ietwat bleekjes thuis.
“Ik laat hem de echofoto zien en er verschijnt een lachje op zijn gezicht.”
“Ik vind het met de minuut leuker worden.” zegt hij.
“Ik ook…..”
Diezelfde dag regelt Tom een aannemer om de vide dicht te laten maken en dakkapellen aan de zijkant van ons huis te laten plaatsen. Zo hebben wij er straks twee grote kamers bij.

5 februari 2018

Ik ben inmiddels helemaal in de wolken. Er groeien gewoon twee nieuwe leventjes in mijn buik. Wel geef ik heel veel over, dag en nacht, en ik ben al kilo’s lichter. Ik heb zin om de babykleertjes van de vliering te pakken en pak de ladder en klim naar boven. Wanneer ik bijna boven ben schuift de ladder onder mij vandaan en val ik erachter aan plat op mijn rug. Een intense pijn gaat door mijn heen. Ik voel gelijk dat het niet goed zit en bel mijn moeder. Binnen een kwartier is zij bij mij en belt direct 112.
In het ziekenhuis denken ze aan een breuk of scheur in mijn wervel. Ik weiger om foto’s te laten maken omdat röntgenstraling erg slecht is voor mijn foetusjes. (Nu, zoveel maanden later, weet ik dat het om een breuk gaat.)

Ik kan niet meer dan liggen op bed en verga van de pijn, daarnaast geef ik zoveel over.
De fysiotherapeut komt gelukkig om de twee dagen aan huis en dat zorgt dat ik razendsnel herstel. Na vijf weken begin ik alweer met halve dagen op mijn werk. Hoewel er een zeurende pijn in mijn rug blijft. Ook op mijn werk komt mijn fysio daarom om de dag langs.

5 juni 2018

“Je baarmoedermond hoort ongeveer vier cm te zijn, bij jou zit hij al onder de twee cm. Je hebt een beetje bloedverlies en daarnaast heb je krampen. Wij hebben net een fibronectine test bij je afgenomen. Wanneer deze test positief is, is de kans vrij groot dat je binnen een week bevalt. Bij jou is de test positief.. wij kunnen daarom concluderen dat de bevalling is begonnen.”

De tranen biggelen over mijn wangen. Dit mag echt niet. Ik ben nog maar 25.1 week zwanger. Ik voel mij schuldig. De bedrijfsarts en verzuimverpleegkundige en de artsen hadden mij al geadviseerd om halve dagen te gaan werken of zelfs te stoppen, maar ik vind mijn werk te leuk en daarnaast heb ik een zittend beroep.

“Kunnen jullie geen weeënremmer geven dan?” vraag ik.

“Dat gaan wij zeker doen maar niet hier maar in de VU in Amsterdam. De ambulance zal je zo brengen. Maar luister even goed, er zal ook een kinderarts met jullie praten over de gevolgen van veel te vroeg geboren baby’s, Jullie mogen daarna beslissen of jullie weeënremmers en longrijpers willen.” Dat gesprek hoef ik niet, want mijn baby’s blijven gewoon nog even zitten, besluit ik.

In de VU komt de kinderarts naar ons en vertelt wat wij allemaal kunnen verwachten als ze deze week geboren worden. Het is verschrikkelijk! Daarnaast hebben wij de keuze om tot week 26 aan te geven of de artsen de baby’s moeten reanimeren of niet. Vanaf week 26 zijn ze hiertoe verplicht.

De arts vertelt dat het het mooiste zou zijn als wij week 28 zou kunnen halen. Dan zijn de overlevingskansen beter. Ik kijk naar de klok. Het is inmiddels 3 uur ’s nachts. Ik ben nu 25 weken en 2 dagen. Dit gaan lange dagen en hopelijk weken worden. Ik ga vechten voor deze kleintjes. Ik ga ze zo lang mogelijk in mijn buik proberen te houden.

9 juni 2018

Ik heb de 26 weken gehaald en mag naar huis. Wel moet ik heel rustig aan doen. In en om het huis blijven en ik mag geen fysieke belasting meer hebben. Ik ben niet meer fijn zwanger. Ik  ben bang dat de bevalling alsnog elk moment kan starten. Ik durf mijn bed nauwelijks uit te komen.

22 augustus 2018

Ik ben Inmiddels 28 weken zwanger! Ik heb het gehaald! De volgende mijlpaal is 32 weken. Vanaf deze week mag ik gewoon in Haarlem bevallen en hoeft het niet meer in een academisch ziekenhuis.
Ik lig inmiddels weer in het ziekenhuis omdat mijn baarmoedermond nog maar 0,8 cm is.
Daarnaast is mijn bloeddruk ook te hoog en is er zwangerschapsdiabetes  bij mij geconstateerd.

24 augustus 2018

Ik heb inmiddels al 30 uur weeën, niet van die hele hevige weeën maar het doet wel pijn.
De weeën worden opeens veel pijnlijker. Ik laat de arts komen en die constateert volledige ontsluiting.
De uren die volgen zijn een hel en niet te vergelijken met mijn vorige twee bevallingen. Ik hoor de artsen nog overleggen dat er misschien toch een keizersnede plaats moet vinden.
Maar dan komt Celeste en nog een wee later volgt Florian. Wanneer zij samen in mijn armen liggen voel ik mij de gelukkigste vrouw op aarde.

29 augustus 2018

Wij zijn nog niet thuis geweest en horen vandaag dat Florian het syndroom van Down heeft. Allemaal onderzoeken volgen

31 oktober 2018

Florian wordt vandaag aan zijn hartje geopereerd.

Ondanks al deze tegenslagen, sluit ik 2018 af met positieve gevoelens.
De dieptepunten wegen niet op tegen dat mooie onvergetelijke moment… de geboorte van mijn waanzinnige tweeling.

Ik heb in 2018 twee prachtige mooie mensjes op de wereld mogen zetten.

2018? Een prachtig jaar!

Ik ben 35 jaar en 6 jaar getrouwd met Tom en inmiddels alweer 15 jaar samen met hem. Ik ben de moeder van Elinde (4jr) Julian (3jr) en Celeste en Florian 24-08-2018. Ik heb Human Recource Management gestudeerd en ben HR- adviseur van beroep. Ik speel harp en piano en houd van schrijven en van het leven? Met mijn blogs hoop ik lotgenoten te inspireren. Het idee van de blog is eigenlijk onstaan doordat mensen in onze omgeving geen flauw idee hadden wat er allemaal aan de hand was met Florian. Om het verhaal niet steeds opnieuw te hoeven vertellen ben ik erover gaan schrijven.

Condoleance

Wil je ook een condoleance achterlaten, dat kan hieronder. Je condoleance wordt niet meteen zichtbaar.

Over mij

Ik ben 35 jaar en 6 jaar getrouwd met Tom en inmiddels alweer 15 jaar samen met hem. Ik ben de moeder van Elinde (4jr) Julian (3jr) en Celeste en Florian 24-08-2018. Ik heb Human Recource Management gestudeerd en ben HR- adviseur van beroep.

Twitter

5 dagen geleden

Ook al is ons Florian er niet meer, hij heeft toch een Valentijnskaartje gehad van zijn neefje Jurre #7jr
Zo lief!
#Valentijn #zonnetjeFlorian https://t.co/dwCpiKnAPk

Mirchjah photo

6 dagen geleden

De baby heeft trek en huilt. Dochter #5jr rent naar haar toe: “Ah mis je je broertje zo? Ik zal je een verhaal vertellen over Florian: Hij is tegelijk met jou geboren en nu is hij dood. Zo dat was het, gaat het weer?”

Ze heeft echt talent 🙂 #❤️
#zonnetjeFlorian

1 week geleden

Zelfs de dood is digitaal

Een prachtige Column van René Steenhorst over #zonnetjeflorian

https://t.co/VUHH9txeel via @Telegraaf

1 week geleden

De nieuwe blog staat weer online!

“Dit is mijn zusje Celeste en ik heb ook nog een broertje Florian, maar die is dood,” roept Elinde opeens hard naar het stel zodat ook veel anderen het horen. Lees verder⬇️

#zonnetjeFlorian

https://t.co/tFytjx0aSe https://t.co/d2STVktkCv

Mirchjah photo

2 weken geleden

Toen #ZonnetjeFlorian☀️ overleed was ik vastberaden een boek over hem te schrijven. En..toen kwam @drbrambakker op mijn pad en heb ik bij zijn uitgeverij getekend!

Ondanks het verdriet is er toekomst!

#downsyndroom #hartafwijking #tweeling https://t.co/EYrv9af6fL

Mirchjah photo

×